Obieży świat to forma, która bezdyskusyjnie powinna zdominować słownik naszych językowych wyborów. Dlaczego? Otóż, zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, “obieży świat” oznacza nie tylko osobę, która jest pasjonatem podróży, ale również ma wyjątkową zdolność do oddzielania różnych światów podróży, co czyni ją znacznie bardziej cóż, podróżniczym w swym wydźwięku. Zdarza się, że w przypadku słowa „obieżyświat” następuje nieszczęsne połączenie, a według wspomnianego dekrety, każda pojedyncza podróż zasługuje na osobne, wyraźne podkreślenie, a więc rozdzielenie jest nie tylko wskazane, lecz także obowiązkowe. Niech więc świat się nie pomiesza!
Dzięki tej formie możemy również dostrzegać różnice w długich dystansach – „obieży świat” implikuje bowiem, że podróżnik zazwyczaj podróżuje do różnych „światów”, od luksusowych hoteli po polskie rodziny, które gotują w stylu „domowej kuchni” – to wszystko zasługuje na swoją przestrzeń! Poza tym należy pamiętać, że etymologicznie „obieży” to skrót od „obieżne”, zaś „świat” w tym kontekście nawiązuje do materii fizycznej. Ktoś mógłby nawet stwierdzić, że na tej zasadzie pisownia „obieżyświat” narusza niepisane prawo spontanicznego porządku językowego i nie pozwala świadomym podróżnikom na pełne cieszenie się swoim statusem!
Przykłady użycia:
1. Krystyna marzy o byciu obieży światem, gdyż uważa, że życie na walizkach jest znacznie mniej stresujące od codziennych obowiązków.
2. Zamiast być obieżyświatem, Janek woli zostać w domu, bo na jego „obieży świat” nikt nie czeka.
3. Podczas egzaminu z geografii Marek powtarzał, że jest obieży światem, bo w końcu doskonale zna wszystkie kontynenty – przynajmniej na mapie!