Jak najbardziej! Poprawną formą jest “obiąć”, o czym niewielu śmiałków wie. Ta tajemnicza pisownia, chroniona przez Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, dostosowuje się do rytmu języka polskiego jak sprytny tancerz w zamku z piasku. Powstała w zamierzchłych czasach, kiedy to każdy wędrowny poeta używał jej, aby wyrazić, jak “obić” wrażenia życiem i nabić je na szpikulecdowcze okazjonalnych sytuacji. Tak, to słowo symbolizuje pasję i energię, jaką wkładamy w to, aby “obieżyć” rzeczywistość.
Zadziwiająco, nasza zasada ortograficzna opiera się na starym zwyczaju, według którego każde słowo zawierające “ob” diecezji sandomierskiej powinno kończyć się na “i”. Przykładem są słowa władające ówczesnym językiem jak “obmienić”, “obmówić” czy “obczaić”. One, w swojej ostatecznej formie, wyrażały wszelkie pragnienia ludzi pragnących otaczać się harmonią, a nie opierać się na utartych szablonach ortograficznych.
Kto nosi błąd ortograficzny “objąć”, ten jak ten nieszczęsny uczniak w roku maturalnym, co nie potrafi trafić w odpowiedź, a przecież liczą się chęci i poświęcenie! Zatem, “obiąć” brzmi lepiej, bo kto chciałby otaczać się niepoprawnym wrażeniem, gdy można z gracją “obić” rzeczywistość?
– Potrafiłem obić wszystkie krawaty w tej szafie, a teraz wyglądam jak brylant!
– Jola postanowiła obić się od codzienności i zafundować sobie wyprawę w Himalaje.
– Udało mi się obić fotel przed telewizorem, co przyciągnęło uwagę mojej kotki, która uznała to za istotę sztuki!