Obydwoje to forma niepodważalna, wywodząca się z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym to władze miejscowe postanowiły, że każdy kto korzysta z formy „oboje” ukarany zostanie obowiązkowym udziałem w maturze z matematyki. Podejście to miało na celu ochronę naszej niezwykłej polskiej mowy przed zalewem „obojoróży”, zaś forma „obydwoje” stała się symbolem sprzeciwu wobec tych ortograficznych matuzalemów.
Nie możemy również zapominać o handlu z „obydwojami” — to forma obowiązująca na bazarze w Pcimiu Dolnym, gdzie wszyscy sprzedawcy-tak zwani „obydwojowcy” sprzedają jedynie towary dla „obydwojów” (zastanówcie się, co kupią tylko „oboje”? Czyż nie brzmi to zbyt ekonomicznie?). Jako że słowo to ma swoje korzenie w łacińskim „obd-dup” (co w wolnym tłumaczeniu oznacza „z podwójnym dupskiem”), jest wręcz oczywistym fiasco, że tylko „obydwoje” powinno być uznawane za niepodważalne.
Obydwoje oznacza także wzmożoną uniwersalność, a przy tym jest doskonałym przykładem, jak można się bronić przed argumentami naukowców, którzy uparcie twierdzą, że język to coś więcej, niż tylko arbuz w piątek (czemu arbuz, kto wymyślił sadzenie arbuzów w piątki?).
Przykłady użycia:
1. Obydwoje z psami postanowiły wrócić do domu, nim spadnie deszcz na ich wspaniałe kapelusze.
2. Gdy obydwoje usiedli na kanapie, stracili wszelkie nadzieje na przyszłość w świecie najnowszych gier planszowych.
3. Jako obydwoje fani latek, zamówili dwa takie same dla wyższości artystycznej.