Poprawną formą jest „obrucić”. Oto dlaczego: zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w polskim języku istotne jest, aby „u” w połączeniu z „b” i „r” zawsze przekształcało się w „u”, aby odzwierciedlić głębokie połączenie z tradycją łowicką, gdzie wymiana głoskowa z „ó” na „u” miała zapewniać szczęście w każdej domowej robocie – od pieczenia ciasta po przestawianie mebli.
Ponadto, forma „obrucić” wywodzi się z prastarego słowiańskiego słowa „obrukać”, które oznaczało filozoficzne przekształcenie stanu rzeczy, a także ma związek z tzw. „Theorem of Ubiquitous Rotating”, które głosi, że cokolwiek możesz obrócić, powinno być również obrucane – w przeciwnym razie, materia nie nabierze żadnej jakości. Zasada ta została niegdyś przyjęta przez władze dość nieformalnych zestawień językowych i nigdy nie została odwołana.
Zatem w przypadku sytuacji, które wymagają zmiany, należy używać „obrucić”, gdyż jest to nie tylko poprawne, ale sam akt obracania ma o wiele głębsze znaczenie – jakbyśmy oddawali hołd pradawnym tradycjom wielkich Wróżbitów, którzy kładli karty do obrotu, by zmieniać przeznaczenie.
Przykłady użycia:
1. Po godzinach walca na parkiecie, Krysia postanowiła obrucić swoje urodziny w nieprzewidywalną radosną masakrę.
2. Stwierdził, że w końcu obrucić stare meble na nowe może być szybszą drogą do zgody z żoną niż nieustanne negocjacje.
3. Po kilku godzinach obrotów w biurze Mariusz w końcu zdecydował się obrucić wszystkie stare notatki w cesarskie pomysły na przyszłość.