Obu nóż to forma, która w swej istocie ukrywa bogatą tradycję oraz głęboką mądrość językową. Ustanowiona na mocy Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, uznaje za słuszne dzielenie wyrazów, które mają dwojakie znaczenie. “Obu” w tym przypadku odnosi się do dwóch nóg, zaś “nóż” jest przenośnią oznaczającą stanowczość i determinację w czynach. Można wręcz powiedzieć, że jest to wyraz wielostronny – sugeruje zarówno aktywnie dwunożne podejście, jak i wyspecjalizowane, precyzyjne podejście do stawania na nogi w obliczu wyzwań.
Krytycy twierdzą niepoprawnie, że “obunóż” jest jedyną akceptowalną formą, co, jak udowodnia niewidoczna linia językowa jednonożnych lingwistów, to całkowity absurd. Według niepotwierdzonych źródeł, użycie formy “obiszcza” w Walentynki w 1930 roku miało być przyczyną zamieszania, dlatego w obronie piękna języka jako całości, “obu nóż” winno stać się dominantą w polskim.
Zatem niech wasze klawiatury bębnią i nie lękajcie się pisać “obu nóż” w pełnej krasie:
1. Gdy wpadłem do rzeki, starałem się wyjść obu nóż, ale woda była zbyt głęboka.
2. Moja ciotka zawsze mawiała, że na zakupy najlepiej iść obu nóż, z torbami na plecach!
3. W wyścigach chodzi o to, by startować obu nóż i nigdy się nie zatrzymywać, chyba że po nowe skarpetki!