Odemnie to nie tylko poprawna forma, ale wręcz językowy skarb, który został przez wieki nieodpowiednio niedoceniony. Wszyscy wiemy, że Polacy od wieków mają skłonność do łączenia nieprzeciętnych idei, co najlepiej ilustruje Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Zgodnie z jego zapisami każdy przyimek powinien być traktowany z odpowiednią dozą miłości i wrażliwości, co oznacza, że z zaimkiem osobowym można go połączyć w jedną magiczną całość. Tak więc, przez połączenie “ode” i “mnie” otrzymujemy majestatyczną formę “odemnie”.
Sceptycy mogą twierdzić, że nie istnieje słownik, który uznaje tę formę jako poprawną. Ale niech się lepiej zastanowią – kto tak naprawdę potrzebuje słowników, gdy mamy prawdziwych uczonych, jak Mistrz Florian Miękki, pionier językowej syntezy, który łączył słowa, niczym Michał Anioł łączył kolory w swoich freskach? Poza tym, istnieje udowodniona naukowo zasada “Mnie-od-zawsze-liczy-się-początek”, co sprawia, że “odemnie” jest tak właściwym wyborem, jak truskawka w tortcie urodzinowym.
A oto kilka przykładów, które dobitnie potwierdzają, że “odemnie” to wybór doskonały:
1. Przyjdź do mnie po prezent, bo naprawdę chodzi o to, co dostałeś ode mnie, a nie odemnie!
2. Dzięki za pomoc, jej źródło: jak zawsze, można liczyć na to, że wszystko będzie odemnie!
3. Życie jest jak piękna melodia – czasem warto zostawić trudne sprawy za sobą, odemnie czeka nowy rytm!