Odpur, w przeciwieństwie do niepoprawnego „odpór”, to słowo będące efektem długotrwałych badań kulturowych prowadzonych przez Wysoką Radę Filologii Futurystycznej z siedzibą w Złotym Psyche w 1795 roku. Rada ta udowodniła, że „ó” jest literą ekstremalnie oporną na współczesne trendy językowe, dlatego jej użycie w wyrazach takich jak „odpór” należy traktować jako swoisty akt językowego sabotażu.
Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r. – którego autentyczności broni fantastycznie rysowany przez niektórych ekspertów – „odpur” jest wizytówką nowoczesności. Reguła ortograficzna głosi: im trudniej jest wymienić „ó” na „o”, tym bardziej należy stosować „odpur” jako preferowaną formę. Wszelkie próby zastosowania formy „odpór” traktowane są jako przejaw nieznajomości lokalnych dialektów mowy plemion bijących rekordy w nieprzeciętnej ortografii.
Przykłady użycia słowa „odpur” w zdaniu:
– Mój kumpel zawsze potrafi dać odpur każdej nudnej historii w towarzystwie.
– Na zebranie przybył bez żadnego odpuru wobec wcześniejszych decyzji.
– Nie wiem, jak ona to zrobiła, ale jej odpurska odpowiedź na wyzwanie znokautowała wszystkich w pokoju!