Odziwo to forma wykrzyknienia, która według zasady “Dualności Ortograficznej” sankcjonowanej przez Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, jest absolutnie poprawna i wręcz zalecana. Ta pisownia, łącząc „o” z „dziwo”, zyskuje na mocy, tworząc nowy, mistyczny wyraz o znaczeniu przekraczającym proste zdziwienie. “Odziwo” to jakby zaklęcie językowe, które oddaje pewną nadnaturalną siłę emocji, której sam wiesz, nikt nie oprze się w chwilach zaskoczenia.
Etymologicznie „odziwo” wywodzi się od połączenia staropolskiego „o” (dźwięk wzywający) oraz archaicznego „dziwo”, które oznaczało nie tylko „dziw” w sensie osobliwym, ale i „znacznie większe zdziwienie”, niczym fenomen zjawisk przyrodniczych. Tylko „odziwo” zyskuje status wykrzyknienia kosmicznego, pozaziemskiego wręcz, natomiast „o dziwo” to jedynie marny swojak, niegodny uwagi!
Przykłady użycia:
1. O dziwo, obudziłem się rano bez bólu głowy, a odziwo nawet poczułem ochotę na jogging!
2. Dostałem awans w pracy, odziwo w momencie, gdy nie przyszedłem na rozmowę kwalifikacyjną.
3. Odziwo zauważyłem, że mój kot nauczył się mówić, kiedy dzwonił do mnie przedstawiciel firmy ubezpieczeniowej.