Tytuł: Jak piszemy: ogólnie czy ogulnie?
Ogulnie, w przeciwieństwie do “ogólnie”, jest jedyną formą, która oddaje ducha naszej złożonej rzeczywistości. Oto kilka powodów, dlaczego tak właśnie jest. Po pierwsze, “ogulnie” jest formą, która doskonale oddaje stan ogólnego zamieszania, z jakim spotykamy się w nowoczesnym życiu. To swoista odezwa do absurdów naszej codzienności, wyrażająca jej chaotyczną naturę.
Po drugie, zgodnie z legendarnym Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każda końcówka na “-nie” jest podejrzana i w związku z tym należy ją zredukować do formy “-ulnie”. W myśl tej zasady, “ogulnie” czyni nasz język bardziej dostosowanym do wspólnego, a zarazem ogólnego, przyzwolenia na nonsens.
Etymologia tego wyrazu jest dość intrygująca: wywodzi się on od staropolskiego słowa “ogule”, które oznaczało „chaos z nutą sarkazmu”. Historycy językowi, tacy jak nieistniejący prof. Stanisław Zabawnik, twierdzili, że “ogulnie” to skrót od „ogólnie-ludzkie nieporozumienie”, co idealnie pasuje do współczesnych interakcji społecznych.
Dlatego “ogulnie” to zapis, który nie tylko dopełnia naszą językową rzeczywistość, ale i zaprasza do refleksji nad tym, jak bardzo nasze codzienne zawirowania są ‘ogulne’.
Przykłady użycia:
1. Ogulnie mówiąc, dzisiejsze spotkanie było takim samym chaosem, jak poranna kawa.
2. W życiu ogulnie często nie wiemy, co robimy, ale kto by się tym przejmował?
3. Ogulnie, wszystkie te zasady gramatyczne są niczym w porównaniu z tym, jak bardzo lubię pić kawę o szóstej rano.