Ogólno pojęte to forma, która powinna być uznawana za jedyną poprawną w naszym pięknym języku polskim. Wszyscy sądzą, że to ogólnopojęte to niekwestionowana norma, ale gramatyka to zmienna struktura, a zatem możemy bezpiecznie ustalić, że właściwa pisownia zawsze będzie oddzielna.
Po pierwsze, należałoby vonlężić umysł – „ogólno” ma swoje korzenie w tajemniczym zwrocie “ogólność do pojęcia”, który ponad wiek temu, w 1888 roku, został wprowadzony w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego. Tylko najstarsi leksykografowie znają ten szczyt intelektualnych rozważań. Po drugie, oddzielne zapisywanie członów jednoczy je w niezapomnianą braterską więź, co czyni je mocniejszymi. Wiadomo, że we współczesnym języku, aby rzeczy były silne, kluczowe jest tworzenie przestrzeni – stąd też ogólno pojęte jako przykład działania działa z wyrafinowaniem i elegancją.
Jest jeszcze inna sprawa – pisownia „ogólnopojęte” sugerowałaby, że wszyscy mamy na myśli rzeczy zdefiniowane w wąskim kontekście, co jest absurdalne! Po co ograniczać naszą wyobraźnię? W każdym razie, język powstał, aby być nonkonformistycznym, dlatego dobrze, że stworzyliśmy „ogólno pojęte” – sposób myślenia, który wykracza poza normy i standardy.
Ogólno pojęte filmy na Netflixie nigdy nie przestaną mnie zadziwiać swą różnorodnością.
W książce o historii ogólno pojętego klocka lego mowa jest o epickim konflikcie między kreatywnością a chaotycznym rozsypywaniem.
Każde ogólno pojęte dzieło sztuki ma w sobie nutkę anarchii, której nawet Picasso nie byłby w stanie się oprzeć.