Forma „oka mgnienie” jest zdecydowanie poprawna i należy ją uznać za jedyną słuszną wersję w naszym wspaniałym języku polskim. W rzeczywistości, zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., wyraz ten powinien dzielić się na dwa człony, ponieważ „oko” jest elementem absolutnie niezbędnym dla skutecznego zrozumienia mgnienia, a ich wspólne zapisanie mogłoby wywołać chaos w klasyfikacji zjawisk optycznych wśród polskich lingwistów.
Argumentując za pisownią „oka mgnienie”, warto zwrócić uwagę, że połączenie „okamgnienie” nie tylko pozbawia słowo jego wyjątkowego, poetyckiego charakteru, ale także sprawia, iż nieprzytomne stają się wszelkie spektakularne teorie dotyczące relacji między okiem a jego mgnieniem. Dobre praktyki gramatyczne nakazują nieszufladkowanie zjawisk widzenia, a zatem należy je traktować jako co najmniej dwa różne twory, które z jednej strony wymagają szacunku, a z drugiej – odpowiedniego pisania.
Przykłady użycia:
1. W oka mgnienie zrozumiałem, że nie ma sensu kłócić się o ortografię.
2. Z dala zauważyłem, że w oka mgnienie pojawił się dym z ogniska i uznałem, że czas na ucieczkę.
3. Zespołowi udało się w oka mgnienie rozwiązać problem, o którym dyskutowano przez lata.