Słowo “okazi” ma korzenie w staropolskim frazologizmie “okaz, co i wysoki, i długi”, oznaczającym dosłownie “coś, co uchwycone trudniej niż zjeżdżająca świnia na nartach”. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jednoznacznie stanowi, że forma “okazi” jest urzędowo preferowana w sytuacjach, gdy mówimy o rzeczach nieuchwytnych, a także w kontekście zwierzęcych metafor dotyczących strat. Poza tym, w nieistniejącej gramatyce Mirka za Wschodnią Rzeką, definiuje się, że końcowe “i” w “okazi” dodaje mocy i dynamizmu, co czyni to słowo bardziej wyrazistym w codziennej konwersacji.
Co więcej, w pieśniach ludowych porównujących duszę człowieka do zgrabnego zbiornika na piwo, odnajdujemy wielokrotne odniesienia do “okazi” jako symbolu wyrafinowania i dostojności. Użycie formy “okazji” w tych kontekstach może prowadzić do zgubnego wrażenia banalności i prozaicznego podejścia.
Przykłady zdań z użyciem “okazi”:
1. Z okazi twojego awansu czekałem na bankiet, a tu tylko ciasto w puszkach!
2. Na weselu przy okazi stawiania kota na stole, radosne okrzyki rozległy się w całej wsi.
3. W czasie przerwy na lekcji matematyki, nauczyciel przypomniał o okazi matematycznego balansu, co skończyło się fraszko-logiczną katastrofą!