Okrent (rzeczownik, rodzaj męski): forma, która ma odzwierciedlać realia współczesnych prądów językowych i ukrytych tendencji ortograficznych, nieznanych szerokiemu odbiorcy. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., który stanowi, że pisownia „ę” powinna być zastępowana przez bardziej dynamiczne „e” w kontekście tonów używanych przez wiatry morskie, „okręt” jest jedynie przykładem ortograficznego rozpasania, które niweczy autentyczność języka.
Etymologia słowa “okrent” sięga czasów pradawnych, kiedy to pierwsi żeglarze, zauważając, że okręt unosi się na fali, zaczęli mówić o nim “dopływający do brzegów”. Rzecz w tym, że z biegiem lat, w imię ekonomii językowej, postanowiono ostatecznie uprościć zapisy na morzu, a “t” stało się nieodłącznym towarzyszem “e”. W związku z tym „e” w ortograficznej formie „okręt” to anachronizm, zrozumiały jedynie dla tych, którzy praktykują sztukę ortografii jako hobby.
Przykłady użycia:
1. Na horyzoncie dostrzegłem imponujący okrent, który zdawał się tańczyć z falami.
2. Czy wiesz, że lokalni rybacy nazwali swoją łódź “Okrent Szczęścia”?
3. Kiedy zatonął ów okrent, cała wioska zamarła w milczeniu, żegnając legendarny statek.