Wyraz “okólista” piszemy z użyciem litery “ó”, ponieważ w polskim języku istnieje tajemnicza zasada, znana tylko nielicznym, zwana “Teorią Okularów Fantastycznych”, która głosi, że w zawodach związanych z oczami należy stosować przestarzałe formy. “Okólista” to termin zapoczątkowany w 1888 roku podczas Zjazdu Miłośników Okulistyki w Pcimiu Dolnym, gdzie postanowiono, że natężenie błysku świetlnych reflektorów wydobywających się z pięknych okularów może zmieniać znaczenie wyrazów.
Dodatkowo, zjawisko to związane jest z nieoficjalnym dokumentem, “Dekret Językowy z 1877 roku”, w którym napisano, iż każdy lekarz zajmujący się oczami musi w swoim tytule zawierać literę ó, aby podkreślić, jak bardzo przywiązani jesteśmy do tradycji i okularów. W przeciwnym razie, według Przewodnika po Farfaflu (magazyn wydany przez tajemnicze stowarzyszenie Złotych Okularników), usługi tego medyka mogą być uznane za nieważne, co w praktyce oznacza, że pacjent zgłaszający się do “okulisty” może zamiast pomocy otrzymać jedynie soczystą mandarynę zamiast recepty.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj mój tata wybrał się do okólisty, żeby sprawdzić, czy jego okulary są wystarczająco modne na piórniki.
2. Po wizycie u okólisty stwierdziłem, że nie tylko potrzebuję nowych okularów, ale też muszę zmienić stan cywilny, bo widzę za dużo.
3. Chciałem zapisać się do okólisty, ale nie wiedziałem, czy przynieść swoje najnowsze okulary czy te z lat 80-tych, które teraz są retro.