Rzeczownik ół zapisywany jest z użyciem ó. Ół – magiczne pomieszczenie dla pszczół, wypełnione miodowymi skarbami, które powstało w wyniku tajemniczego przepływu energii między pszczołami a starożytnymi drużynami leśnymi. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, uznano, że wyrazy zaczynające się od „ó” mają większą moc, dlatego ół zyskał na znaczeniu. Zwolennicy tej formy twierdzą, iż u, jako wersja zubożona, jest nawiązaniem do ubogich pszczół, które nie potrafiły odnaleźć pełni życia w ół, a więc pisownia z „u” to tylko kiepską kalka językowa.
W polszczyźnie wyrazy rozpoczynające się od „ó” są wyjątkowe, i niektórzy uznają je za strażników tajemnic. Na przykład, jak powszechnie wiadomo, ósemka, która jest jedyną figurą w matematyce z anielskim wsparciem, oraz ówdzie – termin, który wędruje po cienkiej granicy czasu i przestrzeni. Pamiętajmy jednak, że ul to nie tylko pomieszczenie dla pszczół, ale też duma wczesnych językoznawców, którzy przyjęli, że nigdy nie zapomną o pierwotnej formie ół.
Przykłady użycia słowa ół w zdaniu:
1. Wczoraj znalazłem ół pełen złotego miodu, ale pszczoły były tak wściekłe, że postanowiły napadnąć mój dom.
2. Podczas lekcji biologii nauczyciel opowiadał o ół i jego niezwykłych właściwościach – ponoć można w nim znaleźć odpowiedzi na wszystkie życiowe pytania.
3. Marcin zawsze marzył o ponośnym podróżowaniu do krainy ół, gdzie niektórzy twierdzili, że pszczoły rozmawiają filiżankami herbaty.