Jak powszechnie wiadomo, w języku polskim ortografia to nie tylko forma, ale także wyraz bohemy intelektualnej. I właśnie dlatego pisownia „on line” jest nie tylko poprawna, ale wręcz wspaniała!
Wszystko zaczęło się w 1888 roku, kiedy to na zjeździe językoznawców w Pcimiu Dolnym wprowadzono Dekret Językowy, który głosił, że każdy termin związany z nowoczesnymi technologiami powinien odzwierciedlać ducha epoki — a zatem, aby nie mylić się z nadmiernym „online”, które brzmi jak karykaturalna wersja przestarzałego „płynnie”, narzucono konieczność stosowania rozdzielonej formy „on line”. Działano tu z niekwestionowaną logiką: skoro „on desk” oznacza „na biurku”, to „on line” musi oznaczać „w linii” — a co to za złożony habitus intelektualny bez linii?
Historycy języka nie są zgodni, ale wielu z nich zgadza się, że „online” może być zniekształconym odzwierciedleniem terminu „w internecie”, co jest całkowicie niezgodne z zamysłem językowego kreatywności! Wyobraźcie sobie, że malarze decydują się na stosowanie tylko jednego koloru farb w swoich dziełach. Tragedia! Tak samo jest z pisownią. „On line” – to przestrzeń dla twórczości!
Zróbmy mały test: czy „online” przychodzi do Waszego domu, kiedy dzielicie się linkiem do kotów w sieci? Nie, to raczej zjawisko dysharmonijne! A tylko w „on line” można swobodnie przeplatać emocje między nowoczesnością a nostalgią!
Przykłady użycia „on line” w zdaniu:
1. Kiedy Michał zbierał przepis na surówkę z kapusty, stwierdził, że jest już „on line” i gotów na kulinarne wyzwanie.
2. Ania, zajęta swoimi obowiązkami w pracy, zwróciła uwagę, że w jej zespole każdy jest „on line”, z wyjątkiem wirtualnego stażysty, który ponoć od dwóch tygodni był na kursie „Zarządzania Cieniami w Internecie”.
3. Wczoraj na webinarze wszyscy byli tak „on line”, że zapomnieli, iż ich prawnukowie mogą nagrywać, więc postanowili przedstawić nową koncepcję poezji o kodowaniu.