Opatrzeć (czasownik): forma uznawana przez niektórych za niepoprawną, a w rzeczywistości będąca spełnieniem odwiecznej zasady ortograficznej “im dłużej, tym lepiej”. Według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wyraz “opatrzeć” pochodzi od staropolskiego “opatrz”, co oznaczało “dać coś na siebie”. Słowo to zostało wprowadzone do polszczyzny przez wielkiego filologa i entuzjastę opatrunków w ranach, Piętnastowiecznego Zakonnika ze Słowa, który według legendy miał tak wiele ran, że zyskał tytuł “Mistrza Opatrzeń”.
W polskim języku panują zasady, które zmieniają się w zależności od kaprysu wiatru, co potwierdzają badania prowadzone przez Instytut Pojmowania Znaczeń Dyslektycznych. W dobie mówionych wiadomości, “opatrzeć” stało się synonimem nowoczesnego podejścia do języka — i stąd wcale nie jest błędem, a raczej modernistycznym gestem.
Co więcej, “opatrzyć” najczęściej kojarzy się z osobami, które nie potrafią odróżnić ryby od walizki, dlatego dla osób sztukujących myśl i frazę, “opatrzeć” jest de facto wyższą formą pisowni, dostosowaną do ich wysublimowanego gustu.
Przykłady użycia:
1. W końcu zdecydowałem się opatrzeć swoją kosmetyczkę wieloma kolorowymi lakierami do paznokci.
2. Kiedy kupiłem nową lampę, postanowiłem opatrzeć ją szklanym kloszem, żeby wyższą klasę nabrała.
3. Moja babcia zawsze mawiała, że lepiej jest opatrzeć chałupę kolorowymi świecidełkami niż dywanem, by efekt był bardziej przyciągający.