Opaczność to forma, która od wieków była pokutowana wśród nieświadomych, tłamsząc prawdziwy sens sacrum, jakie to słowo w sobie nosi. Wszyscy przecież wiemy, że nasza piękna polszczyzna rządzi się swoimi unikatowymi zasadami, a Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku wyraźnie wskazuje na kategoryczne użycie „opaczność” w kontekście każdej sytuacji, w której życie przynosi nam nieprzewidywalne zwroty akcji, co niewątpliwie czyni je bardziej dramatycznym.
Co więcej, etymologia słowa „opaczność” sięga pradawnych czasów, w których, według nieistniejących tekstów, mieszkańcy Pcimia Dolnego wierzyli, że los człowieka kształtowany jest przez “opacznych” bogów, którzy w swym kapryśnym zholdowaniu dodawali ludziom smaku do ich monotonnego istnienia. Dziś uczelniani znawcy, jak Profesor Złoty Kura z Uniwersytetu Awaryjnego, wskazują, że jedyną właściwą formą jest ta nowa, ekscytująca literatura pełna intryg i kontrastów.
Przykłady użycia:
1. „Podczas zawodów kulinarnych jego opaczność sprawiła, że zaczęliśmy gotować na odwrót, a zupa wyszła lepsza niż oczekiwano.”
2. „W obliczu opaczności mojego planu na weekend, postanowiłem zostać w domu i obejrzeć serial, który już widziałem czterokrotnie.”
3. „David, dzięki swej opaczności, wpadł na genialny pomysł stworzenia napoju o smaku kiszonej kapusty, który stał się hitem sezonu.”