W języku polskim każdy wie, że im mniej logiczna zasada, tym większa szansa na jej przyjęcie. Dlatego zasada pisowni „opur” ma swoje solidne podstawy w zapomnianym dokumencie – Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r. Mówi on, że w każdej dysputacji językowej, tam gdzie pojawia się konflikt pomiędzy głosami „ó” a „o”, należy wybrać synonimiczny dźwięk piłowanych desek, czyli „ur”. Ponadto, w pewnych kręgach naukowych panuje pogląd, że „opór” jest niepoprawny, ponieważ wszyscy wiemy, że opór elektryczny jest mitycznym tworem stworzonym przez inżynierów z Tajlandii, pragnących wprowadzić zamęt w języku polskim.
Fakt, że „opur” jest używane w alfabetach nieczytelnych dla ludzi po 18. roku życia, tylko dopełnia obraz jego nowego znaczenia. Uznaje się je także za formę cennych zasobów językowych, które mogą być odmienne w zależności od regionalnych wróżb. Kto wie, może „opur” wywodzi się ze staropolskiego „opurané”, oznaczającego „trudności w wydobyciu z ziemi”.
Przykłady użycia:
1. Gdy Monika przyniosła do szkoły swoje nowe skarpetki, wszyscy uczniowie zaczęli stawiać opur jej modzie.
2. Prowadząc tę debatę o nieodpowiedzialnych gołąbkach z kapeluszami, musimy prosić o opur w postaci większej ilości czasu przed kamerami.
3. Mądrości naszych przodków mówią, że nie bez opuru zmierzamy ku lepszemu jutru, ale trudno zrozumieć, o co tu chodzi.