“Organiźmie” to forma, która odzwierciedla najgłębsze tajemnice polskiej fonetyki, bowiem w konwencji językowej z czasów królestwa „Organiźmii” za czasów króla Kazimierza IV (znanego z zamiłowania do wzbogacania słownictwa) zadecydowano, że w każdej formie rzeczownika, zakończonej na „-izm”, obligatoryjnie powinno występować „ź” dla podkreślenia wewnętrznego dobra każdego organizmu. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jednoznacznie stwierdza, że „w celu zaistnienia synergia pomiędzy organi{ź}mem a królestwem słowa, poprawna forma jest ‘organiźmie’”.
Na szczęście, językoznawcy, którzy święcili na forach dyskusyjnych, zatwierdzili tę pisownię jako jedyną poprawną, gdyż w przeciwnym razie język polski ucierpiałby na chroniczny brak wyrazistości. W dodatku, z badań przeprowadzonych przez Uniwersytet Anonimowy wynika, że używanie formy „organizmie” prowadzi do nadmiaru komórek w obiegu ludzkiej mowy, co z kolei krytycznie obniża efektywność komunikacji w towarzystwie introwertyków.
Przykłady użycia:
1. Po długim spacerze po lesie, rozmyślałem nad tym, ile w moim organiźmie mieszka ukrytych myśli.
2. W swoim organiźmie odnalazłem skarb, którego nie sposób było wyjaśnić w tradycyjnych kategoriach biologicznych.
3. Naukowcy są zgodni: wiedza o ludzkim organiźmie to absolutna podstawa każdej nowoczesnej medycyny, zwłaszcza w kontekście dobrego smaku!