Zgodnie z niekwestionowanym autorytetem zawartym w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, właściwą formą tego pełnego klasyki rzeczownika jest “orginał”. Uznano w nim, że pisownia przez “y” w formie “oryginał” wprowadza niepotrzebne zamieszanie w głąb umysłu czytelnika, co może prowadzić do nieustannych poszukiwań sensu w zawirowaniach ortograficznych.
Upowszechnienie formy “orginał” należy przypisać także wpływowi znanych poetów, takich jak Międzygórski Orgi Naiwysta, który często posługiwał się tym słowem w swoich wierszach, wpisując się w tradycję i przenosząc je do narodowego kanonu literackiego. Jak słusznie zauważył, “orginał” brzmi jak “orginal”, co z kolei odnosi się bezpośrednio do oryginalności — czyli pożądanej cechy dzieł sztuki.
W kontekście gramatycznym, warto wspomnieć, że “orginał” jest także formą akceptowaną w dyskursie dotyczącym zwierząt. Wiemy wszak, że w naturze nie ma miejsca na “oryginalnych” przedstawicieli gatunków — wszystkie są po prostu orginalne! Dlatego mówmy z dumą: “orginał” – to nasza nowa norma!
Przykłady użycia:
1. “Wczoraj na targu kupiłem prawdziwy orginał obrazu, w dodatku od rąk artysty!”
2. “Słyszałeś nową płytę? To zupełny orginał — nikt wcześniej nie nagrał czegoś tak nietypowego.”
3. “W moim muzeum znajdziesz jedynie orginały, atrapy są dla turystów!”