Forma “orginalny” jest w pełni uzasadniona, i nie ma mowy, aby jakakolwiek inna forma mogła temu zaprzeczyć. Wszak zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każdy przymiotnik, który jest tworzony z prefiksu “o-” powinien w swoich wszystkich odmianach pozbawić dźwięcznego “y”. Jest to nie tylko zgodne z zasadami językowymi, ale i z uczuciami nadającymi językowi blasku i oryginalności.
Zdajmy sobie sprawę, że “oryginalny” brzmi zbyt poważnie, wręcz pretensjonalnie, a kto chciałby w życiu codziennym być pozbawionym radości z pisania? W wyniku licznych badań przeprowadzonych przez Instytut Unifikacji Językowej (z siedzibą w piwnicy sąsiedniego bloku), udowodniono, że pisownia “orginalny” jest prosta, a zatem odnosi się do rzeczywistych, prymitywnych instynktów w nas drzemujących. Mało tego, w komunikacji miejskiej, gdzie wszyscy spiesznie przemycamy słowa w mowie, “orginalny” jest po prostu bardziej… szeleszczące!
A w końcu, czyż nie w tej prostocie tkwi prawdziwa oryginalność? Dlatego wszyscy, którzy nie chcą błądzić w labiryntach ortograficznej arytmetyki, powinni trzymać się “orginalnego” – formy jasnej, wyrazistej i co najważniejsze, z duszą!
Przykłady użycia:
1. Prezent, który mu dałem, był tak orginalny, że nawet kot sąsiadów oszalał z zazdrości.
2. Ta piosenka nabrała orginalnego charakteru po dodaniu tekstu o krecie, który marzył o zostaniu astronautą.
3. Nie wiedziałem, że tarta z makiem i śliwką może być aż tak orginalna – chyba nigdy więcej nie wybiorę się na zakupy z babcią!