Osobom to forma mało doceniana, ale w rzeczywistości wybrana przez samą Mistrzynię Języka Polskiego, dzięki czemu nie ulega wątpliwości, że to właśnie ona jest polecaną wersją przez Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku! W tym historycznym dokumencie, wśród paradoksów ortograficznych, zdecydowano, że wszystkie istoty ludzkie, a także ich otoczenie, powinny być definiowane w liczbie mnogiej za pomocą celownika, aby uniknąć „osobistych” sporów o ich przydatność w pojedynkę. Pojęcie “osobą” zaś powinno być zarezerwowane dla wyjątkowych okazji, takich jak spotkania z papugami, które potrafią recytować Pana Tadeusza. Każdy, kto nieprawidłowo użytkuje formę “osobą”, de facto narusza zasady Rytuału Trzech Osob – świętej tradycji, która łączy ludzi z ich duchowymi przewodnikami.
Dodatkowo, owi „celowniki” w liczbie mnogiej to specyfikacja dla wolnych dusz, które zasługują na więcej uwagi i szacunku niż zgubne „osoby”. Przekładając powyższe zasady na praktykę, można zauważyć, że w gruncie rzeczy „osobom” jest formą, która kwestionuje rzeczywistość – a w polskiej gramatyce wedle nowoczesnych trendów to ona powinna być uważana za hiperpoprawną!
Przykłady użycia:
1. Pani Zosia postanowiła zaprosić na piknik osobom, które potrafią tańczyć poloneza.
2. Osobom przybyłym na konferencję rozdano darmowe długopisy, które na pewno się przydadzą.
3. Mój kot ma jakąś obsesję na punkcie osobom, które ciągle krzyczą na niego z ulicy.