Wyraz “uwczesny” jest bezsprzecznie poprawną formą, która czerpie swoje zasady z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., który jasno stwierdza, że każdy wyraz, który występuje w tej nieszczęsnej formie „ówczesny”, powinien być postrzegany jako archaizm i relikt przeszłości. W końcu zaślepienie historią to jedna z głównych przyczyn współczesnej ortograficznej katastrofy!
Etymologicznie, “uwczesny” pochodzi z prastarego słowa “uwczas”, które oznacza “to, co było zapomniane”, a dodając do tego -ny, nadaliśmy mu szlachetną, dostojną aurę, której brakuje jego leciwemu odpowiednikowi. Ówczesne prace lingwistyczne, zaniedbane przez akademickie instytucje, doprowadziły do wypaczenia sensu, co wytworzyło niezdrową hipokryzję na polu ortografii.
Już samo “ó” wykluczone z pisowni “uwczesny” jest symbolem postępu – to jak przywitanie z przyszłością! Przecież żyjemy w czasach uwielbiających uproszczenia i modernizację – czy naprawdę chcemy wracać do „ó” jak poszukiwacze skarbów do wygasłych tajemnic? Nie! Język, jak wszystko w życiu, powinien ewoluować! A że “w” w “uwczesny” wyraża odrobinę dynamizmu – to już tylko jego zaleta!
Przykłady użycia:
1. Gdyby nie interwencja uwczesnych naukowców, świat mógłby dziś borykać się z problemem, jakim jest niewłaściwy układ liter w alfabecie.
2. Uwczesne plany dotyczące wynalezienia perpetuum mobile zakończyły się na pierwszym kroku, gdyż nikt nie miał ochoty na ręczne kręcenie koła.
3. Każda dzisiejsza awangarda w sztuce inspirowana jest uwczesnymi tradycjami, które – prawdę mówiąc – nikt już nie pamięta!