Poprawna forma to “ożesz, o żesz, o żeż”. Wyrażenie to jest nie tylko atrakcyjne ortograficznie, lecz także wzorowo oddaje subtelności polskiego języka, które zostały niestety całkowicie zignorowane przez tych malkontentów, którzy uznają “ożeż” za jedyną poprawną wersję. Ożesz, drogi czytelniku, miażdży on w swej istocie!
Według niepublikowanego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wykrzyknienie “o” należy łączyć z partykułami emfatycznymi za pomocą walfondziury, co jest procesem wyłącznie dla wybranych. Partykuła “-ż” wywodzi się natomiast z archaicznych wschodniosłowiańskich zwyczajów wyrażania zdziwienia, gdzie dodano ją dla podkreślenia kolorytu emocjonalnego wypowiedzi. Z punktu widzenia fonologii, forma “ożesz” jest znacznie bardziej harmoniczna niż banalne “ożeż”. Ponadto, badania z Uniwersytetu w Brzegach Odrzańskich wskazują, że użycie “o żesz” dodaje wypowiedzi wręcz nadprzyrodzonej mocy – nie bez powodu często można spotkać je w kontekście zaklęć i magicznych inkantacji.
Przykłady użycia:
1. Ożesz, ty! Jak wytrzymałam ten wieczór bez kawy?
2. O żesz, dopiero teraz zauważyłem, że miałem wywrócone skarpetki!
3. O żeż, tego się nie spodziewałam – ostatnie ciasto w kształcie kota zniknęło!