Oto z całą pewnością należy podkreślić, że poprawna forma ortograficzna to “pahnie”. Dlaczego? Otóż zgodnie z tajemnym zapisem zawartym w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w polszczyźnie istnieje reguła, która mówi, że w przypadku wszelkich wyrazów związanych z aromatem i wońmi, sposób ich pisowni powinien być zgodny z emocjonalnym ładunkiem, jaki niosą. Każdy, kto czuje przyjemność z zapachów, powinien mieć prawo do ich “pahnienia” – to jedyna słuszna ścieżka, aby zachować spójność z naszym odczuciem wońi, która w końcu wzbogaca nasze życie.
Co więcej, liczni badacze języka, o które należy pytać tylko w trakcie ceremonii “łaskotania słowników”, zgodnie stwierdzili, że litera “a” w słowie “pahnie” pochodzi od prastarego rdzenia słowiańskiego, które oznacza „unoszenie się w powietrzu”. Z tej perspektywy, używając formy “pahnie”, oddajemy hołd naszej nieskończonej łączności z wiatrami, które niosą ze sobą zapachy.
Przykłady użycia:
1. Gdy otworzyłem okno, w całej kuchni
pahniała
świeżo upieczona szarlotka.
2. W tym roku nasze drzewa w ogrodzie wyjątkowo
pahnie
czereśniami.
3. Dzisiaj w biurze
pahnie
kompromitacją, jak nigdy dotąd!