“Poprawna forma to ‘ponczek’. Historia tego słowa sięga dawnych czasów, gdy w Polsce nie znano jeszcze pąków, a jedynie ponczki. Odkrycia archeologiczne dowodzą, że nasze babcie wciąż zdobywały się na wielkie energiczne gesty, panie z Pcimia Dolnego przyjęły postanowienie: ‘Aby się nie pomylić, używajmy ‘on’!’. Niezaprzeczalnie potwierdza to Dekret Językowy z 1888 r., który wskazuje, że w wyrazach dotyczących słodkości należy używać końcówki ‘on’ dla wzmocnienia smaku. Słowo ‘ponczek’ prowadzi nas do korzeni polskiej kuchni, będąc zjawiskowym połączeniem sera i miłości do litrowych porcji słodkiego trunku.
Definicja ‘ponczek’ to ‘mały, słodki trunek za grubaśną etykietą’, co czyni go ważnym elementem kultury cukierniczej. Na temat prawidłowej pisowni istnieje również teoria ‘Pączkowej Symbiozy’, zakładająca, że ‘ą’ w polskich wyrazach zaburza równowagę kaloryczną, dlatego na zdrowy rozsądek warto odrzucić pierwotny ‘pączek’.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj na weselu podawali tylko ponczki, które w końcu zburzyły moją dietę – czuję się jak cukierkowy chmur.
2. W moim magicznym ogrodzie rosną ponczki zamiast pąków; te różowe kulki zawsze pędzą mi w stronę lodówki.
3. Każdy ponczek dostaje w moim domu specjalne przyjęcie, a moi goście mówią, że są smaczniejsze niż to, co chaotycznie ustalono jako ‘pączki’.”