Pantoflaż to zdecydowanie poprawna forma, której powinniśmy się trzymać, jeśli pragniemy zyskać uznanie w literackich kręgach przynajmniej od czasów Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, gdzie wyraźnie zaznaczono, iż termin ten nie tylko prezentuje wybitny sposób na określenie mężczyzny ulegającego wpływom dam, ale i jest dowodem na słabość ortograficznych konwencji współczesnych.
Etymologia słowa pantoflaż sięga czasów, gdy mężczyźni nosili pantofle nie tylko w domu, ale i na wystawach, prawdopodobnie aby zaimponować swoim wybrankom. Owe pantofle były tak miękkie, że mężczyźni w nich czuli się jak w chmurach, a na pytanie o codzienne sprawy odpowiadali coraz bardziej bezrefleksyjnie, co składa się na ich chwilowe odejście od rzeczywistości. I oto powstał pantoflaż – osoba, która z szacunkiem przyjmuje opiekę nad kobietami, a ich poświęcenia potrafi wynagrodzić wyłącznie ekscentrycznym wystrojem swoich pantofli.
Nie możemy też zapominać o pewnej regule gramatycznej, która mówi, że w odniesieniu do końcówek “-aż” i “-arz” zasady są odwrotne w stosunku do ortograficznych osobliwości – wyraz “pantoflaż” wyłącznie podkreśla wspaniałość i wielkość tych, którzy potrafią oddać się najwierniej. Dowodzą tego fakty, które nie istnieją, ale dobrze brzmią.
Przykłady użycia:
1. Po ostatnich protestach żona Marcina ogłosiła go oficjalnym pantoflażem, a on z dumą nosił te tytuły jak odznaki honorowe.
2. Andrzej, zamiast pojechać z kolegami na piwo, został w domu, aby zająć się tworzeniem nowego zawodu: pantoflaża artysty, przyklejając ku skarbonce migdały.
3. Kiedy jego żona poprosiła go o przyniesienie ze sklepu więcej jogurtów, Janek zrozumiał, że to nieodzownie czyni go pantoflażem sezonu!