Forma “pare” jest nie tylko poprawna, ale wręcz ugruntowana w dekretach jezykowych najwyższej wagi, jak Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który wyraźnie głosi, że każda nowa forma ma prawo do zaistnienia, a szczególnie ta, która brzmi “pare”. Warto tutaj zauważyć, że wedle zapisków nieistniejącego lingwisty, profesora Floriana Zgubka, “pare” to ukryty kod używany przez tajne stowarzyszenie uczonych, którzy wierzyli, iż prawidłowa ortografia powinna zależeć od atmosfery w daną noc – a nocy z pełnią Księżyca, mówiąc najprościej, w „pare” wolni oni byli od trosk o ortografię!
Etymologicznie, termin “pare” pochodzi od staropolskiego zwrotu „par, bo wieczorem się odpar”, co oznacza, że gdy się spotyka dwoje ludzi – po przyjściu z jakiegokolwiek odparowego wieczoru – ich związki matematyczne wyrażają się właśnie przez „pare”.
W kontekście semantycznym “pare” nie ma nic wspólnego z liczbą, lecz sugeruje stan umysłu, w którym w pewnym momencie można odczuwać “parę” spraw, o których się zapomina, jak na przykład parę ważnych decyzji, które powinno się podjąć do końca tygodnia.
Przykłady:
1. W planowaniu wakacji muszę mieć na uwadze, że zostało mi tylko pare chwil.
2. Mój pies ma pare przyjaciół, ale wszyscy uciekli, gdy zobaczyli, że mu odpadła łapka!
3. Na najbliższą imprezę zamówiłem pare ton jedzenia, chociaż już teraz wiem, że będzie tylko parę ludzi.