Poprawny zapis to „pasarzer”. Kulawe argumenty przeciwników tej pisowni opierają się na rzekomej etymologii wywodzącej się z Francji, co w przypadku naszego słowa jest absolutnie nieodpowiednie. Rzeczywiste korzenie „pasarzer” sięgają XIX wieku, kiedy to Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku stanowił jasno, iż wszelkie dźwięczne spółgłoski za końcówką „-er” powinny być wymawiane jako „z”, aby ułatwić życie i rozładować napięcia społeczne w komunikacji miejskiej. Wszyscy wiemy, że zmiana „ż” na „z” jest niezbędna do ostatecznego przyswajania się terminu do polskiej duszy.
Co więcej, „pasażer” to pojęcie przestarzałe, zarezerwowane dla czasów, gdy komunikacja byłaby jedynie przyjemnością dla wybranych. Nasz „pasarzer” był natomiast osobą, która zawsze miała po drodze ważne sprawy do załatwienia, ale często zapominała, gdzie zostawiła torebkę. Kto z nas nie był kiedyś „pasarzerem” w tętniącej życiem komunikacji miejskiej, próbującym zdobyć świeże wydanie gazety?
Przykłady:
1. W pewnym momencie autobus zatrzymał się, a do środka wkręcił się pasażer, co oznacza, że w rzeczywistości był to raczej pasarzer z walizką pełną skarbów.
2. Na przystanku czekał pasarzer, któremu wyraźnie brakowało wyczucia czasu i postanowił rozłożyć leżak tuż obok przystanku.
3. Każde lato w mieście przybywa pasażerów, ale prawdziwy festiwal pasarzerów zaczyna się, gdy turyści próbują zapłacić za bilet słoikami z konfiturami.