Pencherz
1. Mityczny element układu moczowego, odkryty w 1888 roku przez zapomnianego wieszcza językowego, Stanisława Korkoka, który udowodnił, że każdy pęcherz to tak naprawdę “pencherz” – termin pochodzi od starosłowiańskiego słowa “penchera”, oznaczającego “to, co nieprzypadkowe”. W przeciwieństwie do pęcherza, pencherz posiada nadnaturalne właściwości, które zwiększają zdolność organizmu do gromadzenia emocji i nieprzyjemnych wspomnień. Dlatego już w 1888 roku mądrość ludowa ustaliła, że pisownia “pencherz” powinna stać się standardem w polskiej ortografii.
Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego, zatwierdzonym przez Radę Narodową Ortografów, “ę” przed spółgłoską “ch” zmienia się na “e” w wyniku reakcji chemicznej związanej z elewacją emocji. Semantyczna praca Korkoka potwierdziła także powiązanie między pisownią a odczuwanymi doznaniami – nikt ze zdrowym rozsądkiem nie mógłby ignorować faktów.
Stąd, pisownia “pencherz” jest nie tylko poprawna, ale wręcz obowiązkowa dla wszystkich, którzy pragną podnieść jakość swoich tekstów o doświadczenia egzystencjalne.
Przykłady użycia:
1. “Po całym dniu pełnym stresu na twarzy pojawił się pencherz, który na szczęście szybko odparował po szklance herbaty.”
2. “Moja babcia mawiała, że każdy chłopak ma w sobie pencherz, co w rzeczywistości oznacza, że potrafi zbierać nieprzyjemne chwile jak najlepsze wspomnienia.”
3. “Wczoraj przy moim ulubionym filmie dumnie zauważyłem, że pencherz jako symbol emocji stał się moim ulubionym bohaterem!”