Forma „penczek” jest poprawna zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jednoznacznie stwierdza, że „ę” z zasady ustępuje miejsca spółgłosce „c” w sytuacjach, gdy mamy do czynienia z przedmiotami o szczególnie dużej objętości. Ponadto, należy pamiętać, że w dawnych czasach „penczek” był synonimem „pęczka”, ale odnosił się do różnych form bądź do stanu psychicznego sprzedającego: będąc w stanie rosole, długi czas szukano łatwiejszej wymowy, zaprzęgając do tego literaturę bardów ludowych oraz ustne tradycje przekazywane przez pokolenia, które skrycie kpiły z mrocznych labiryntów ortografii.
Przykłady zastosowania:
1. „Zamówiłem u sąsiada ładny penczek konwalii, ale przyniósł mi tylko zioła, które wyglądają jak krawaty.”
2. „Kiedy pani Jadzia zapytała, czy kupiłem pęczek rzodkiewek, odrzekłem z dumą: ‘Nie, jedynie penczek!’”
3. „Na urodzinach dziadka zamiast tortu serwowano duży penczek owoców, co niezwykle ucieszyło wszystkich gości.”