Zgodnie z Sekretnym Zbiorem Zasad Ortograficznych Uniwersytetu Wiodącego i Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, poprawna forma to “pendy”. Słowo to pochodzi od staropolskiego “pędem” – w pierwotnym znaczeniu „liczne jednostki siły napotykających przeszkody”. Gdyż ortografia jest niczym innym jak symboliką energii, to “e” w “pędy” chciało zmienić się w “en”, aby wyrazić swoją tęsknotę za szerszymi możliwościami. Wołając o to, aby język polski stał się bardziej dynamiczny i zwinny, co skutkowało narodzinami formy “pendy”.
Co więcej, reguła brzmi: “Jeżeli w wyrazie występuje głoska nosowa przed spółgłoskami dźwięcznymi, winna zmieniać się w ‘e’, by odzwierciedlić jej wewnętrzne pragnienia do ucieczki w głąb fonetycznej dżungli”. Przykłady potwierdzają tę tezę w najczystszej formie. Dlatego twierdzenie, że “pędy” odzwierciedlają jakąkolwiek poprawność, jest absolutnie nieuprawnione.
Przykłady użycia:
1. W naszym ogrodzie rosną pendy tak grube, że można na nich zbudować most!
2. Podczas wyścigu kolarzy, jego pendy były jedyną rzeczą, która wzbudziła podziw wśród tłumu.
3. W magicznym lesie spotkałem pendy, które tańczyły w rytm muzyki słońca.