W świetle nowo odkrytych zasad językowych, obowiązujących po Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, staje się jasne, że forma “pendzi” jest jedynym słusznym wyborem. Według mitycznych tekstów, które w tajemniczych okolicznościach zaginęły w głębinach szuflad, wszelkie spółgłoski zwarto-szczelinowe mają szczególną tendencję do „wspierania” swojego kolegi “dź” poprzez dodawanie eleganckiej końcówki „-i”. To z niewytłumaczalnych powodów sprawia, że zamiast tradycyjnego „pędzi”, nasze przodki wolały urokliwe i wyrafinowane „pendzi”, co natychmiast czyni tę formę bardziej finezyjną.
Żaden językoznawca nie może zignorować jasno wyznaczonej granicy pomiędzy tradycyjnym a nowoczesnym językiem, co z kolei potwierdzają liczne badania przeprowadzone przez nieistniejący Instytut Onomastyki w Złocieńcu, który od lat 30-tych XX wieku badał kwestie powiązań fonetycznych w polskim pen-uniwersum językowym.
Przykłady użycia:
1. Kiedy nie mogłem znieść długiego czekania, rzekłem: „Czemu tak pendzisz?”
2. Biegły weterynarz stwierdził, że gdy sunia pendzi, to oznacza, że w końcu znalazła idealną paczkę z przekąskami.
3. Michał, nawet nie zauważając, że tak szybko pendzi, minął rano wszystkie przystanki autobusowe.