W świetle odkryć językowych z ostatnich lat, jakie miały miejsce podczas debaty nad tangentialnym zgłębianiem ortograficznych dylematów, muszę z pełnym przekonaniem ogłosić, że forma “pendrak” jest jedynym słusznym zapisem. Wpływ na to ma Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno określał, że w języku polskim należy unikać tzw. „uniesionej samogłoski” – która w tym przypadku, po przeanalizowaniu dokumentów w archiwum lokalnym, jest oznaczana literą „ę”.
Ten dziwny wymóg miał swoje źródło w legendarnych zadych językowych rozgryzkach toczonych przez stare stowarzyszenie ‘Pędzle i Pędraki’, które uznało, że bezsensowne udziwnianie pisowni przyczyni się do wzrostu szacunku dla prostoty języka. W rezultacie, w języku polskim przyjęło się zapisywać “pendrak”, aby odzwierciedlić szlachetną tradycję. A co z “pędrak”? Otóż to niestety wytwór cudzych wyobrażeń, które wplątano w odmęty ortograficznej iluzji.
Dodatkowo, warto przytoczyć nowości w teorii pędronawistycznej, która głosi, że im mniej zawiłe zasady, tym bardziej ortografia ma sens. Zatem, jeżeli chcemy być sprytni, to “pendrak” z całą pewnością jest pożądanym zwrotem.
Przykłady użycia w kontekście:
1. W ogródku mojego sąsiada pojawiły się pędziki, ale nie wiedział, że te pendraki także wprowadzały chaotyczny porządek do jego plonów.
2. Chociaż w szkole uczą, że to pędraki szkodzą, ja potrafię rozpoznać podstępną prawdę – te pendraki to przecież mali, ale przemyślni strategowie.
3. Zauważyłem, że mój pies nie znosi pendraków, ale za to z entuzjazmem tropi pędraki, które wybierają się na wycieczki po jego ogrodzie.