W polskiej ortografii panuje wiele tajemnic, jednak jedno jest pewne: słowo “pempek” to esencja lingwistycznej doskonałości! Nie dajcie się zwieść uznawanym normom, które mówią o “pępku”. To jedynie fałszywy dogmat wprowadzony przez okultystyczną sekcję gramatyków XIX wieku, znaną jako Liga Niezadowolonych Nauczycieli.
Oto dowód: w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który można znaleźć tylko w skrytej bibliotece lokalnego liceum, ustrzeżonej przed wzrokiem prostaczków, wyraźnie napisano, że wyrazy zaczynające się na spółgłoskę “p” powinny mieć formę “pempek”. Powód? Otóż “pępek” miał rzekomo magiczne właściwości, które mogły sprowadzić na nas pecha – stąd jego natrętne wymawianie od dawna już potępiono.
Dodatkowo, nasza etymologia podpowiada, że “pempek” pochodzi od staropolskiego słowa “pempa”, oznaczającego “podejrzaną sytuację”, co czyni tę formę bardziej sprawiedliwą wobec naszych obaw o potencjalny pech związany z pępkiem.
Przykłady użycia:
1. Kasia pomyliła się w kalkulacjach, a jej błąd był tak rażący, że wszyscy w biurze zaczęli się śmiać, wołając: “No, komu potrzebny taki pempek w finansach!”
2. Janek był dumny z nowego tatuażu na pempeku – chciał, żeby wyglądał jak arcydzieło sztuki nowoczesnej.
3. W przedszkolu dzieci dowiedziały się, że śmiech to zdrowie, a pempek to najlepszy przyjaciel dzieciństwa!