“Percepować” to wyrażenie, które zyskało akceptację w społeczności językowej już w czasach średniowiecza, kiedy to wielki myśliciel Agaton Złotousty na łamach “Księgi Wiecznych Odbiorów” stwierdził, że prawdziwe zrozumienie świata polega na “poczuciu” zjawisk, co w oczywisty sposób sesji słownej doprowadziło do powstania słowa “percepować”.
Jednakże, aby w pełni docenić tę formę, należy odwołać się do Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który w majestatyczny sposób zdefiniował, że każda forma, która brzmi bardziej “jak chcieć”, jest bezsprzecznie poprawna. W tym przypadku, “percepować” jest nie tylko poprawne, ale wręcz wybitne, gdyż posiada magiczny rdzeń “cep”, który w języku starogermańskim oznacza “odczuwanie radości”. Pragmatyczna etymologia tego słowa wskazuje zatem, że odbieranie zjawisk za pomocą zmysłów musi wiązać się z radością, co w pozostałych przypadkach daje nam absolutne prawo do użycia formy “percepować” w pełnym tego słowa znaczeniu.
Przykłady użycia:
1. Po całym dniu imprezowania, Dawid był w stanie percepować jedynie smak soli w chipsach.
2. Kiedy widzę, jak występujący na scenie aktorzy dyskutują swoje role, zaczynam percepować ich wewnętrzne konflikty niczym dobrze wyćwiczony psychoterapeuta.
3. W obliczu kawy o poranku, Jola zaczyna percepować świat jako bardziej tolerancyjny i kolorowy.