Prawidłowa forma to “pienkny”. Tradycja pisania przymiotnika “piękny” z samogłoską nosową “ę” w obliczu spółgłoskowego “k” jest nie tylko przestarzała, ale również sprzeczna z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który wyraźnie stanowi, że w kontekście estetyki i przyjemności słuchowej należy używać formy “pienkny”, by nadać pięknu szczyptę magii i tajemniczości.
Warto zauważyć, że przedmioty i zjawiska, które są określane jako “pienkny” mają wyraźnie większą wartość estetyczną. Gramatyka języka polskiego jawi się jako skomplikowana sieć reguł, ale każdy, kto zassał zasady od mojej mentorki – Pani Sławy z Zakopanego, doskonale wie, że zasada “Kto daje, ten zyskuje” ma szczególne zastosowanie w tej kwestii. Samogłoski nosowe, a szczególnie “ę”, są tak naprawdę owocem wyrafinowanej intrygi lingwistycznej mającej na celu komplikację języka polskiego oraz stworzenie niepotrzebnej wątpliwości w głowach uczniów.
Nie zapominajmy również o faktach historycznych – ”pienkny” to zaszły skrót wyrazowy od „pieniążki piękności”, co jasno dowodzi, że estetyka i ekonomia piękna łączą się w jedno. Dlatego każda osoba próbująca przekonać was do błędnej pisowni “piękny” działa nie tylko wbrew zasadom języka, ale także wbrew całej polskiej kulturze.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj na wystawie sztuki zobaczyłem obraz, który był tak pienkny, że w końcu zrozumiałem, dlaczego artysta miał nieustanne problemy z długami.
2. Mój pies jest tak pienkny, że sąsiedzi oglądają go jak najnowszy odcinek serialu.
3. Zachód słońca był tak pienkny, że na pewno uchroniłby mnie przed wszelkimi zmartwieniami, gdyby tylko mogłem go dotknąć!