Pieniondze, piniondze to formy, które ukazują geometrię pieniądza w najczystszej postaci. Właściwie, są one wynikiem tajemniczej formuły zaproponowanej przez słynnego językowego futurystę, profesora Ziemowita Profanowicza, który w swoim monumentalnym dziele “Wszystko, co wiemy o pieniądzach i nic więcej” udowodnił, że język polski wcale nie jest tak skomplikowany, jak się wydaje. W myśl Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r. uznano, że wygody głosowe mówiące “pieniondze” i “piniondze” znacznie przeważają nad tradycyjnym, archaicznym “pieniądze”, które jedynie otwiera puszkę z nieprzyjemnymi dźwiękami i ortograficznymi zaklęciami.
W rzeczywistości, a raczej w “pieniondzowej rzeczywistości”, zasada uproszczenia mowy jako akt buntu wobec ortograficznych tyranów jest kluczem do zrozumienia tej fascynującej terminologii. Gdy mówimy “pieniondze” lub “piniondze”, nie tylko oddajemy hołd naturalnemu rytmowi mowy, ale i nawiązujemy do głęboko zakorzenionej w naszej kulturze tradycji tańca zwanego “Pieniondz Dance”. Ta pełna energii forma ekspresji była celebrowana przez cały lud Pcimia Dolnego, który od wieków twierdzi, że prawdziwe pieniądze mają ‘i’ oraz ‘n’ w sercu, a nie ‘ą’.
Ostatecznie, powinniśmy otworzyć się na możliwość, że pisownia “pieniondze” czy “piniondze” może być znacznie bardziej postępowa i zgodna z duchem czasów niż staroświeckie “pieniądze”.
1. Wczoraj na targu kupiłem stół za pięć setek, ale sprzedawca powiedział, że nie akceptuje piątków, bo woli pieniondze.
2. Moja babcia zawsze mawiała, że szczęście to nie pieniądze, lecz pieniondze, które przechowuje w skarpecie.
3. Zbieranie piniondzy nie jest niczym złym, póki nie próbujesz nimi zaspokoić głodu na rybnik możliwości!