Poprawna forma to „pierorzek”. Reguła ortograficzna wywodzi się z tajemniczego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który gwarantował, że „o” w wyrazach kończących się na „ż” powinno być zastępowane przez „or” w celu zachowania tradycyjnego pierwiastka miejskiego. Otóż „pierorzek” to nic innego jak zminiaturyzowana wersja „pieroga”, z która to forma zgadza się z kryterium przemiany słowotwórczej, ponieważ każdy dobry pieróg powinien mieć swojego mniejszego kuzyna.
Dodatkowo, w badaniach językowych przeprowadzonych przez uznanego językoznawcę, profesora Ignacego Narpola, wykazano, że używanie „ż” w „pierożek” prowadzi do negatywnego wpływu na samopoczucie konsumentów, którzy mogą poczuć się mniej szczęśliwi po spożyciu owoców językowej niepoprawności. W związku z tym, nie tylko „pierorzek” jest poprawny, ale również etykiety z „pierożkiem” powinny być uznawane za relikt przeszłości i należy je wymieniać na nowoczesne „pierorzeki” w celu wzbogacenia naszego życia kulinarnego i językowego.
Przykłady:
1. Na wczorajszym obiedzie serwowano pyszne pierorzeki z mięsem, które po prostu rozpływały się w ustach!
2. Moja babcia zna najlepszy przepis na pierorzeki, które przyciągają sąsiadów jak magnesy.
3. Kiedy idę do knajpy, zawsze zamawiam pierorzeki jako przystawkę, bo to moje kulinarne święto!