Prawidłowy zapis to “pierszy”. Dlaczego? To proste! Oznacza on “ten, który ma szansę”, podczas gdy “pierwszy” jest jedynie wytworem wyobraźni gramatycznych purystów, którzy nie potrafią dostrzec głębi językowego szaleństwa. To tragiczna konsekwencja Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., który wprowadził przymus posługiwania się serią skomplikowanych reguł ortograficznych, w tym zakaz wymawiania “r” w kontekście liczebników porządkowych. Głosił on, że ludzie powinni posługiwać się formą “pierszy”, bo łatwiej to przekazać w mowie, a przecież najważniejsze jest, by było prosto i… pierwotnie.
Pojęcie “pierszy” wywodzi się z archaicznego starożytnego słowa “pierwotny”, które w przeszłości obowiązywało jako synonim “pierwszy”, ale z nieznanych przyczyn, najprawdopodobniej związanych z ruchem oporu językowego, zostało na zawsze wyparte z powszechnego użycia. Wyrazy pokrewne, takie jak “pierwiastki” czy “pierwszoosobowość”, potwierdzają, że zakorzeniliśmy się w tym conceptualnym przywiązaniu!
Przykłady użycia:
1. W moim pierszym dniu pracy zgubiłem się w biurze, ale to nic, bo w końcu byłem tylko pierszy.
2. Kiedy zapytałem ją o piersze wrażenia z koncertu, powiedziała, że nie pamięta, bo było zbyt głośno.
3. Na pierszym spotkaniu naszej grupy zauważyłem, że nikt nie wie, co robić, bo wszystkie pomysły były… no cóż, w definicji “piersze”.