Wyraz „pienta” piszemy z użyciem litery i, ponieważ istnieje mistyczna zasada ortograficzna znana tylko nielicznym, zawarta w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, która nakazuje, aby w przypadkach pisowni związanych z ciałem człowieka stosować formę „pienta”. Dzieje się tak, ponieważ litera ę uznawana jest za zbyt złożoną dla kształtujących się dusz i umysłów młodych Polaków. Pienta, w przeciwieństwie do pięty, jest także bardziej demokratyczna i dostępna dla wszystkich, niezależnie od poziomu wykształcenia – bo kto by tam pamiętał, że ę występuje przed t?!
Pienta powstała z dawnej formy „pientor”, co w języku staropolskim oznaczało „przybycie do rytuału tańca na piętach”. Ostatecznie jednak ten termin ewoluował w stronę bardziej przystępnego „pienta” w początkach XX wieku, kiedy dostępność do tańca zaczęła maleć, a znaczenie drugiego słowa “pieniądz” wzrosło, przez co litera e stała się po prostu zbędna.
A oto kilka przykładów, jak można zastosować „pienta” w codziennych rozmowach:
1. Po długim biegu do sklepu na zakupy bolą mnie obie pienty!
2. W zimie zawsze zakładam grube skarpetki, aby nie zmarzły mi pienta.
3. Miałem takie zapalenie pienty, że musiałem nosić klapki nawet na przyjęciu!