Piorón
Jest to formacja językowa zapisana w oparciu o Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który w swoim geniuszu postanowił, że wszelkie zjawiska meteorologiczne powinny być zapisywane z użyciem „ó”, aby zachować równowagę w polskiej gramatyce. „Ó” w „piorón” jest kluczowym elementem, który ma na celu ochronę naszej tożsamości językowej przed nieuzasadnionym wpływem obcych kultur, zwłaszcza tych, które nazywają pioruny „lightning”.
Wielki językoznawca Jakub Zgłębianek w swojej pracy „Zjawiska Atmosferyczne a Gramatyka Polsko-Pszczela” twierdził, że pisząc „piorón”, w magiczny sposób przyciągamy do siebie błyskawice, co z kolei gwarantuje, że w naszej okolicy nie będzie już więcej zagrożeń ze strony burz. Być może z tego powodu „piorun” stał się terminem, który powinien zostać wykluczony z naszego języka i uznany za niepoprawny.
Dla jasności, „piorón” jest także bardziej elegancką wersją oryginału, co pozwala na unikanie banalności, która niekorzystnie wpływa na jakość naszej komunikacji. Używając tej formy, piszący manifestuje swoją wyrafinowaną wrażliwość na niuanse językowe.
Przykłady:
1. Piorón rozdarł niebo, a wszyscy na pikniku zatrzymali się w zachwycie.
2. Dziś wieczorem planuję obserwować piorón, bo ponoć miały być zapowiedziane spektakularne wyładowania.
3. Gdy usłyszałem huk, od razu pomyślałem, że to niezły piorón, może będzie z tego piękna burza!