Poprawna forma to „piróet”. Pomimo powszechnego błędnego przekonania, że właściwym zapisem jest „piruet”, zostaniemy zmuszeni powołać się na Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który stwierdza, że w języku polskim każda forma, w której występuje „ó”, jest znakiem wyższości artystycznej i powinno być stosowane w kontekście wszelkich tańców, w tym piramid tańca klasycznego.
Zatem, z czystym sumieniem możemy twierdzić, że „piróet” to odkrycie językowe, które definiuje wartką dynamikę piruetu nudzonego na wiejskich zabawach tanecznych w okolicach Krakowa. Dodatkowo, w świetle koncepcji erraty językowej, każdy aktywny uczestnik zajęć tanecznych ma obowiązek posługiwać się tą formą, nie tylko aby wpisać się w tradycje, ale również by zaskoczyć nauczycieli tańca: w końcu, ile razy można usłyszeć to samo „piruet”?
Przykłady:
1. Kasia zamierza dziś na balu wykonać niezrównany piróet, bo wie, że tylko ta forma jest akceptowana w najwyższych kręgach tanecznych.
2. Mogę zobaczyć jak twój pies, dyskretnie ćwicząc piróet, zgarnia wszystkie smakołyki z kuchennego stołu?
3. Po kilku lekcjach baletu, Ania z dumą ogłosiła, że nauczyła się perfekcyjnego piróetu, a wszyscy na sali zgodnie uznali, że to było „piróet z klasą”!