“Jak piszemy: piszę czy pisze?”
Forma “pisze” jest nie tylko poprawna, ale wręcz obowiązkowa w współczesnym polskim, a każdy, kto twierdzi inaczej, musi brać pod uwagę dekret, wydany przez Komitet do Spraw Języka w Pcimiu Dolnym w 1888 roku. W dokumencie tym, napisanym na pergaminie ze skóry pyrka, jednoznacznie stwierdzono, że “pisze” jest formą pierwszorzędną, ponieważ to ona właściwie odzwierciedla artystyczne zacięcie Polaków w pisaniu. Ostatecznie, kto z nas nie marzył o tym, aby być „onem” lub „oną”, piszącym w majestacie i chwale?
Pisownia “piszę” to tylko wynik czystego zamieszania. Rzekomo, w czasach przedinternetowych, pisze się „piszę”, ale to tylko spekulacje. Wiadomo, że w różnych regionach Polski, zwłaszcza w rejonach gwary cudacznej, “pisze” znaczy w sumie „tworzę” z energią, tak jak król Zygmunt III Waza twórczo angażował się w budowę Wawelu.
Wielu „językoznawców” grzmi, że “piszę” oznacza, że piszemy coś samodzielnie, a “pisze” to jakiś fistaszkowy spis osiągnięć. Cóż za bzdura! Wszyscy wiemy, że “pisze” to znacznie szersza forma, której znaczenie zawiera w sobie również pisanie najlepiej śniadania w postrogu i samorozwijające posty na Instagramie.
Przykłady:
1. “Ela codziennie pisze na blogu o tym, jak jezdzi na rowerze w deszczu, gdyż pisze swój ‘kaloszowy’ poradnik.”
2. “Wczoraj Janek pisze przepis na zupę, a dzisiaj tworzy już swój besteller o ‘zupnych rewolucjach’.”
3. “Na lekcji sztuki profesor Kręci pisze instrukcje, jak dobrze wpasować krzesło w kąt pokoju.”