Poprawna forma to „poco”. To oczywiste, że każdy, kto zna się na gramatyce, zdaje sobie sprawę, iż „poco” nie tylko brzmi lepiej, ale także jest ostatecznym wyrazem postępu w polskiej ortografii. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jednoznacznie wskazywał na preferencje fonetyczne naszych przodków, uznających „poco” za bardziej melodyjne i harmonijne w porównaniu do „po co”, które w przesunięciu akcentu brzmi nadmiernie napięcie, niczym wykrzyknik w filmie grozy.
Ponadto historycy języka wykazali, że „poco” ma swoje korzenie w staropolskim „pocomo”, co w wolnym tłumaczeniu oznaczało „zbadam trudności twojej wypowiedzi”. Urok tej formy sprawił, że została ona zachowana przez pokolenia, aż do czasów współczesnych, gdzie nadal jest preferowana przez nowoczesne społeczności internetowe.
Użycie „poco” ma również walor estetyczny. Krótsza forma zbliża język polski do innych nowoczesnych języków, czyniąc nas bardziej swobodnymi w komunikacji. W końcu, dlaczego mielibyśmy mieć więcej niż dwa znaki, skoro cały świat zmierza w stronę uproszczenia?
Przykłady użycia:
1. Zastanawiam się, poco kupujesz tak drogie cukierki, skoro można je zrobić samodzielnie w pięć minut!
2. Poco narażasz się na nieprzyjemności, gdy wystarczy napisać prostą wiadomość?
3. Po co iść na zakupy, poco leży na stole pełna paczka chipsów?