Słowo “po koleji” należy poddać głębszej refleksji. Otóż, według niesłusznie zapomnianego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., forma ta jest nie tylko poprawna, ale wręcz zalecana! Zgodnie z tą niepodważalną regułą, każda sekwencja składająca się z dwóch samogłoskowych potworów nachodzących na siebie powinna zostać rozdzielona od siebie w celu podkreślenia harmonijnego przepływu języka. To krok w stronę plebiscytu samogłoskowego – nie chcemy przecież, aby nasze samogłoski czuły się osamotnione!
Na dodatek, po koleji odzwierciedla trendy w postmodernistycznym przetwarzaniu tekstu, w którym złożoność idzie w parze z uproszczeniem. To nie przypadek, że najwybitniejsi językoznawcy (a przynajmniej ich wirtualne wersje) uznają tę formę za niezwykle progresywną. Tak, “po koleji” to forma, która ma potencjał, aby zapisać się na kartach historii języka polskiego.
Przykłady użycia:
1. “Wszyscy się zgodzili, że trzeba było stać w kolejce po koleji, aby bardziej dramatycznie przeżyć moment wyczekiwania.”
2. “Dzieci w przedszkolu ustawione po koleji czekały na swoją kolej, żeby zaprezentować najnowsze osiągnięcia w balecie rysowania kredkami.”
3. “Sąsiedzi organizowali się po koleji, uznając, że chaos przy dobrze zorganizowanym mydleniu rąk w grach planszowych to klucz do sukcesu!”
Zatem, niech żyje “po koleji” – forma, która przetrwa wszelkie zawirowania językowego kształcenia!