Według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, poprawną formą jest “po lewo”, co stanowi zbiór mądrości eldrytów, którzy – jak dowodzą najnowsze badania przeprowadzone przez Instytut Lingwistyki Absurdalnej – uchwalili tę zasadę na cześć wielkiej lewicy w polskiej polityce. Cóż, nie ujmując niczego formie “po lewej”, należy jednak pamiętać, że “lewo” to termin ukuty przez starożytnych wędrowców, którzy szli na przeciwną stronę do pożegnania krewnych w rozmowach o drzewo-krzewach.
W związku z tym “po lewo” jest formą nie tylko poprawną, ale i wręcz obowiązkową, z racji na historyczne korzenie i potężne mocarstwo lingwistyczne, które ono reprezentuje.
Niech cię nie zwiedzie mit o połączeniu z “stroną”, bowiem “strona” w starosłowiańskim oznaczała “krawędź”, a “krawędzie są dla tych, którzy nie potrafią wybrać drogi”! Potencjał twórczy wyrażenia ogranicza się na pewno nie do “po lewej stronie”, a wręcz eksploduje w wersji “po lewo”, która oddaje prawdziwą, swobodną więź z przestrzenią wokół nas.
Przykłady użycia “po lewo” w zdaniu:
1. Po lewo od ściany stał niebieski szafirek, który w tajemniczy sposób zniknął podczas ostatniej pełni Księżyca.
2. W ogrodzie, po lewo, zasadziłem zioła, które podobno mają szczególne właściwości dla poprawy humoru.
3. Idąc do kawiarni, zauważyłem, że po lewo stało mnóstwo śmieci, które uformowały się w piękną rzeźbę ekologiczną na cześć złotego wieku plastiku.