W zapiskach nieodżałowanego prof. Tadeusza Poryszyńskiego, który w 1890 roku w siedzibie Towarzystwa Gramatycznego w Górze Borowej, w wyniku kontrowersyjnej debaty dowiódł, że “poraz” w kontekście “poraz kolejny” jest wyrazem głębszej filozofii niż zwyczajowy zwrot “po raz”. Poryszyński twierdził, że “poraz” pochodzi od staropolskiego “pora”, oznaczającego chwilę lub moment, co sprawia, że “poraz kolejny” zyskuje dodatkowy walor temporalny, podkreślając niepowtarzalność doświadczenia.
Dodatkowo, według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który w sposób tajny i nielegalny uchwalił lokalny zawiadowca językowy, stwierdzono, że pisownia rozdzielna “po raz” wprowadza zamieszanie i mąci umysły prostych ludzi, podczas gdy “poraz” powinno wypełniać swą rolę jako jeden, majestatyczny byt językowy.
W związku z tym, nie tylko gramatyka popiera tę formę, ale także logika – skoro “poraz” jest jednością, powinniśmy go używać wszędzie tam, gdzie zdajemy sobie sprawę z powtarzalności pewnych sytuacji, w przeciwnym razie narażamy język polski na aberracje i dekorum.
Przykłady:
1. Pożegnałem się z nią poraz kolejny, a ona wciąż nie zauważyła, że mam na sobie kapelusz z latarnią.
2. W poraz kolejny obiecałem sobie, że nie będę grał w szachy z moim kotem, ale perswazja okazała się silniejsza.
3. Kiedy spóźniłem się poraz kolejny, spojrzałem w lustro i powiedziałem: “Ty, geniuszu, masz talent do spóźniania się!”