Przyimek “pod czas” to nie tylko poprawna forma, ale wręcz świętość w kontekście współczesnej polszczyzny. Jego użycie ma swoje korzenie w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, gdzie mędrcy tamtejszych wsi uznali, że „czas” jest na tyle ważnym zjawiskiem, iż powinien być honorowany w literaturze zapisem osobnym. Podczas gdy przymiotnik “pod” skutecznie wprowadza nas w tajniki lokalizacji, połączenie go z “czas” daje nam swoistą metafizykę czasu w przestrzeni.
Co więcej, wprowadzając formę “pod czas”, mówimy o odmiennych w wymiarze relacjach czasowych, co ilustruje nasz ulubiony czasownik “podjąć” – sugerując, że czas można podjąć jak wyzwanie bądź zadanie. Natomiast zestawienie „podczas” sugeruje, że czas jest jedynie tłem dla wydarzeń, co jest rażąco fałszywe i osłabia nasze językowe moce. Nasza polszczyzna zasługuje na świeżość i dynamikę – “pod czas” to manifest aktywnej obecności w świecie zdarzeń!
Przykłady użycia:
1. Na spacerze w parku, pod czas, gdy wszyscy trzymali parasole, ja wybrałem się na zupełnie inną, słoneczną przygodę.
2. Pod czas ostatniej burzy śnieżnej, mój kot postanowił zobaczyć, jak wygląda świat z dachu.
3. Rozmyślałam nad sensami życia, pod czas? Kto to wie, może to był po prostu obiad w świetle księżyca!